Η κρίση στην Συρία, η οποία επηρρεάζει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον όλων των χωρών της περιοχής αλλά και την χώρα μας, βρίσκεται στο αποκορύφωμα της.

Παρά τις υποσχέσεις της συνεργασίας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας των τζιχαντιστών και παρά την υποτιθέμενη εξεύρεση πολιτικής λύσης από κοινού στην συριακή κρίση, Η.Π.Α και Ρωσία έδειξαν αμέσως στους ταραγμένους ουρανούς της Συρίας ότι τους ενδιαφέρει να κριτικάρουν ο ένας τον άλλο και να ανταγωνίζονται στις πολεμικές επιχειρήσεις παρά να θέσουν επί τάπητος το σχέδιο συνεργασίας.

Αυτή η αδιαφορία ελέγχου κάθε πολεμικής ιαχής είναι περισσότερο επικίνδυνη από τον ίδιο τον πόλεμο.

Μόλις έφθασαν οι πρώτες ειδήσεις για την έναρξη των βομβαρδισμών από τις αεροπορικές δυνάμεις του Πούτιν στα περίχωρα της Λατάκιας εναντίον στόχων του ισλαμικού κράτους, αμέσως μετά η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου έθετε σε αμφισβήτηση τις ρωσικές προθέσεις, διότι κατά τις ΗΠΑ δεν επλήγησαν αποθήκες όπλων, καυσίμων και υλικά επικοινωνίας του ισλαμικού κράτους, αφού όπως ισχυρίστηκε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, στις βομβαρδισμένες περιοχές, δηλαδή στην επαρχεία του HOMS καθώς και την επαρχεία της HAMA, δεν υπήρχαν δυνάμεις του ισλαμικού κράτους ούτε ομάδες της AL QAEDA, δηλαδή δεν επλήγη καθόλου το ισλαμικό μέτωπο της NURSA.

Βέβαια, σύμφωνα με Γαλλική ανακοίνωση, ο πραγματικός λόγος αυτής της επίθεσης δεν ήταν τόσο το να πληγεί το ισλαμικό κράτος όσο το να γίνει σαφής η υποστήριξη των Ρώσων στον Bashar el Assad.

Ευτυχώς, σύμφωνα με τους μετριοπαθείς αναλυτές, που υπάρχουν και οι Γαλλικές ανακοινώσεις , οι οποίες κάπου κάπου, φωτίζουν το ομιχλώδες περιβάλλον των μαχών με ακριβείς αναφορές και δεν υπάρχει φόβος να αποδειχτούν όλα αυτά μυθεύματα όπως δηλαδή συνέβη λίγες ημέρες πριν, όταν βομβαρδίστηκαν, με την άδεια των αμερικάνων, θέσεις των ισλαμιστών ως «νόμιμη διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων της χώρας» ενώ ο Πούτιν αντίστοιχα φαίνεται κατά τον Λευκό Οίκο να μην έχει αντίστοιχα δικαιώματα.

Το γαϊτανάκι βέβαια δεν τελειώνει εδώ.

Οι Η.Π.Α διαμαρτύρονται στην Ρωσία.

Σε αυτήν την περίπτωση η διαμαρτυρία - διαταγή είναι περιοριστική:

μείνετε εκτός των δικών μας γραμμών πτήσεων.

Μία τρέλα, σύμφωνα με τους ειδικούς, των Αμερικάνων, οι οποίοι είναι προσβεβλημένοι και ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την επικίνδυνη κατά την άποψη τους, συμπεριφορά των Ρώσων.

Η κίνηση του Κρεμλίνου, άλλωστε, θέτει σε κίνδυνο την ηγεμονία στον πόλεμο του χαλιφάτου και φυσιολογικά ο Λευκός Οίκος αποφάσισε να μην υποστηρίξει καμία ρωσική πρωτοβουλία και έδωσε εντολή για ένα βομβαρδισμό ,στην διάρκεια των επόμενων ημερών, η οποία σύμφωνα με την ανακοίνωση των ρώσων, θα τους αναγκάσει να κρατήσουν τα καταδιωκτικά τους στο έδαφος.

Κτύπημα και απάντηση.

Μετά όπως έλεγαν οι Λατίνοι:

Μετά την ρητορική της ειρήνης έρχεται το παιχνίδι του πολέμου.

Μάλλον τελειώνει εδώ, το τεχνητό κλίμα της ελπίδας, το οποίο ήταν διάχυτο στην αίθουσα των καθρεπτών, στα γραφεία του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, όπου συναντήθηκαν για δύο περίπου ώρες, στο περιθώριο της συνεδρίασης, οι πρόεδροι Ομπάμα και ο Πούτιν.

Η πραγματικότητα για την Συριακή κρίση είναι ότι η από τη μια μη ξεκάθαρη αμερικανική στρατηγική και από την άλλη, η απόφαση του Πούτιν να αναλάβει πρωτοβουλίες επεμβαίνοντας άμεσα στην καρδιά του πολέμου με σκοπό την άμεση παρουσία στο συρο-ιρακινό χώρο των πολεμικών συρράξεων φαίνεται ότι διαμορφώνει δύο συμμαχίες συμφερόντων.

Η πρώτη συμμαχία, η οποία δημιουργήθηκε και βρίσκεται πάντοτε υπό την καθοδήγηση των Η.Π.Α και στην οποία συμμετέχουν λιγότερο ή περισσότερο οι χώρες της Ε.Ε, η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία, τα Εμιράτα του κόλπου και η Τουρκία έχει απέναντί της την δεύτερη, την οποία απαρτίζουν η Ρωσία, το Ιράκ, το Ιράν, το στρατιωτικό σκέλος των Λιβανέζων Σιϊτών της Χεσζμπολάχ και ότι έχει απομείνει από το πρώην ισχυρό Συριακό βασίλειο.

Δύο συμμαχίες με κοινό στόχο την αντιμετώπιση του Χαλιφάτου, αλλά με διαφορετικές θέσεις όσον αφορούν τα υπόλοιπα θέματα, όπως για παράδειγμα, την μοίρα του Σύριου προέδρου Άσαντ.

Για τους Αμερικάνους και τους συμμάχους τους ,οποιαδήποτε λύση πρέπει να περνά από την απομάκρυνση του Άσαντ από την διοίκηση της χώρας του, για όσο χρόνο χρειαστεί, μέχρι οι μεγάλες δυνάμεις αποφασίσουν για την τύχη του ισλαμικού κράτους.

Ενώ για την Ρωσία, ο Άσαντ είναι και θα πρέπει να παραμείνει πρόεδρος της νόμιμηςς κυβέρνηση της Συρίας και ο στρατός του πρέπει να αποτελεί την μοναδική νόμιμη στρατιωτική δύναμη της περιοχής, στον αγώνα κατά των τζιχαντιστών

Τώρα, λίγες μόνο μέρες μετά την συνάντηση των κ.κ Ομπάμα και Πούτιν στην αίθουσα με τους καθρέπτες του ΟΗΕ, όπου οι δύο πρόεδροι αποφάσισαν, με βάση τις αναφορές στρατιωτικών συμβούλων, να μην εμπλέξουν χερσαίες δυνάμεις στον πόλεμο προς αποφυγή γενικευμένης σύρραξης απρόβλεπτων συνεπειών, οι εξελίξεις δεν φαίνεται να ξεκαθαρίζουν την κατάσταση.

De-conflict είναι ο νεολογισμός ο οποίος εξηγεί τέτοιου είδους συναντήσεις.

Μια νέα συνάντηση ιδίου περιεχομένου όπως αναφέρει και το πρακτορείο Reuters θα πρέπει να πραγματοποιηθεί σύντομα.

Ήδη άλλωστε οι δύο πλευρές βρίσκονται στην αναζήτηση της ουδέτερης τοποθεσίας καθώς και της κατάλληλης ημερομηνίας για την διεξαγωγή του δεύτερου γύρου του άτυπου μεταξύ τους BrasdeFaire.

Οι υπόλοιποι αναμένουμε.......