GEORGE PHOTO

Έξοδος από την Οικονομική Κρίση και σταδιακή Ανάπτυξη Δημιουργικότητας

του Γιώργου Πετρίδη

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε που δημοσιεύτηκε η εκτίμηση στην οποία είχα προβεί για τα γεγονότα που ελάμβαναν χώρα στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. Ήταν 28 Ιανουαρίου του 2010 όταν δημοσιεύτηκε η παρακάτω πρόβλεψη για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας:

«Υπάρχουν 2 τρόποι εξόδου της Ελληνικής Οικονομίας από την κρίση, ένας ανώδυνος και ένας επώδυνος.

Ο ανώδυνος είναι να πτωχύνουμε κατά 25% τα επόμενα 5 έτη.
Ο επώδυνος είναι να πλουτίσουμε κατά 20%.

Όμως ο πλούτος και η ανάπτυξη προϋποθέτει  α) Κεφάλαιο β) Πλουτοπαραγωγικές Πηγές γ) Εργασία και δ) Τεχνολογία-Τεχνογνωσία (Παιδεία).

Η Ελλάδα σήμερα πληροί στο ελάχιστο τις ανωτέρω προϋποθέσεις.

Η εμπειρία του ανθρώπου καθώς πλησιάζει η μέρα που θα επέλθει το αναπόφευκτο (καθώς γηράσκει) απελευθερώνει δυνάμεις πίεσης με αποτέλεσμα την αλλαγή των προτεραιοτήτων, της φιλοσοφίας και των αξιών του

Η Ελληνική Οικονομία βιώνει τώρα αυτήν την προθανάτια εμπειρία και λογικά θα αναθεωρήσει τις προτεραιότητες και τις αξίες της. Διαφορετικά, η Ελληνική οικονομία είναι εγκλωβισμένη στην υπανάπτυξη και η κοινωνία στη φτώχια και την μιζέρια.".

Δυστυχώς το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας μειώθηκε κατά 25% (!!!) από το 2010 έως το 2015.

Δυστυχώς, η Ελλάδα επέλεξε τον «ανώδυνο» τρόπο εξόδου από την κρίση. (ονόμασα τότε "ανώδυνο τρόπο" τον δρόμο της πτώσης του ΑΕΠ κατά 25%, διότι θεωρούσα ότι αυτόν τον δρόμο θα επέλεγε μια κοινωνία που της λείπει η περηφάνια, η προσπάθεια και ο δυναμισμός).

Επέλεξε τον τρόπο της ελάσσονος προσπάθειας. Τον τρόπο όπου ο πρωταγωνιστής απαθώς παρατηρεί τα γεγονότα να περνάν από μπροστά του. Τον τρόπο όπου η παραμικρή προσπάθεια φαντάζει πελώριο βουνό. Τον τρόπο όπου ο δυναμισμός και η αποφασιστικότητα δίνουν τη θέση τους στην φυγοπονία και στην μοιρολατρία. Τον τρόπο όπου για τα πάντα φταίει κάποιος τρίτος, εκτός ημών, και μάλιστα ο τρίτος αυτός είναι τόσο δυνατός, τόσο εναντίον μας,  που επί έτη πολλά  σχεδιάζει την καταστροφή μας.  

Δυστυχώς, το λυπηρό είναι ότι ο «ανώδυνος» τρόπος εξόδου από την κρίση ήταν πολύ επώδυνος όπως αποδείχτηκε. Τόσο επώδυνος και με τόσες αρνητικές προεκτάσεις στο μέλλον που μόνον ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι σε θέση να έχει ακριβή αντίληψη και να περιγράψει επακριβώς. Και δυστυχώς επιβεβαιώνεται η αντίληψη ότι «ως Έλληνες, για να κατανοήσουμε πλήρως τον περίγυρό μας, θα πρέπει να δούμε και να "ζήσουμε" το ΕΡΓΟ ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ. Δυστυχώς επιβεβαιώνεται ότι στην κοινωνία στην οποία ζούμε, δεν υπάρχει δομημένη μέθοδος ανάλυσης των γεγονότων και εξαγωγής συμπερασμάτων τα οποία θα συνέβαλλαν στην προσπάθεια προσομοίωσης της μελλοντικής κατάστασης.   

Η «προθανάτια» εμπειρία της Ελληνικής οικονομίας τελικά δεν «απελευθέρωσε» τις δυνάμεις εκείνες που θα «αναθεωρούσαν» τις προτεραιότητες και το σύστημα αξιών της κοινωνίας. Ελπίζω ότι η μεταθανάτια εμπειρία της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας να το πετύχει.