Η  αλληλεγγύη στις αρχαίες ομοσπονδίες και στην Ε.Ε

 

        των Νίκου Κυριαζή και Νίκου Παπαδάκου   «Ο [ ... ]

Αρθρα
Why Networking is Important for Innovation

By Stefan Lindegaard

The reason for creating a networking culture is obvious once you look at the current [ ... ]

Αρθρα
About Business Networking

by Ivan Misner   What is business networking anyway? It's more than showing up and shaking hands; it's [ ... ]

Αρθρα
Προσφυγικό: Ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από τα στενά γεωγραφικά όρια της χώρας

του Νίκου Παπαδάκου* Το προσφυγικό και η άμεση σύνδεσή [ ... ]

Αρθρα
Μια πρόταση για ένα αποτελεσματικότερο εκλογικό σύστημα

  του Νίκου Παπαδάκου*
 

Το εκλογικό σύστημα της χώρας αποτέλεσε [ ... ]

Αρθρα
Ένας χρόνος με το Δ.Ε.Κ.Α

Από το γραφείο τύπου του Δικτύου Επιχειρηματικότητας Καινοτομίαας [ ... ]

Αρθρα
Προτάσεις του Δ.Ε.Κ.Α για ένα νέο αξιοκρατικό και δικαιότερο εκλογικό σύστημα

Από το γραφείο τύπου του φορέα εκδόθηκε η εξής ανακοίνωση

"ΝΕΟ [ ... ]

Αρθρα
Στις τελευταίες θέσεις της λίστας των χωρών της Ε.Ε, η Ελλάδα όσον αφορά τις δαπάνες για Έρευνα και Ανάπτυξη

 

 

Το ποσοστό των δαπανών Έρευνας & Ανάπτυξης (Ε&Α) [ ... ]

Οικονομία
Η σωστή χρήση φέρνει αποτελέσματα

 

 

Του δρ Νίκου Καραγιαννίδη*

Τα αντιβιοτικά έκαναν για [ ... ]

Πολιτική
Η καινοτομία του αύριο απαιτεί σκληρή δουλειά σήμερα

 

 

Του Νίκου Παπαδάκου*

 "Και πώς μπορώ να μαντεύω το μέλλον; [ ... ]

Οικονομία
Σκόπια: Θα γυρίζουμε πίσω στην Ελλάδα όσους δεν είναι πραγματικοί πρόσφυγες πολέμου


Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκεόργκι Ιβανόφ (φώτο) , επισήμανε [ ... ]

Πολιτική
Πανελλήνια Ένωση Φαρμακοβιομηχανίας: Η συμφωνία με τους δανειστές οδηγεί τον κλάδο στην διάλυση

 

της Μαίρης Μπιμπή

Για διαπραγμάτευση που κατέληξε σε [ ... ]

Οικονομία
Ποιος χρηματοδοτεί το Ισλαμικό Κράτος ISIS

Του Λευτέρη Σαββίδη

Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι [ ... ]

Πολιτική
Πόσα χρήματα και πού, θα ξοδέψουν οι Ελληνες φέτος τα Χριστούγεννα

 

 

Λιγότερα χρήματα θα ξοδέψουν εφέτος οι Έλληνες για τις [ ... ]

Οικονομία
Κάπα Reasearch: Ποιοι κλάδοι έχουν τις μεγαλύτερες προοπτικές ανάπτυξης στην Ελλάδα

(φώτο: ο Ελληνικός τουρισμός στην Times Square - Ελάτε να επισκεφθείτε [ ... ]

Οικονομία
Άλλα άρθρα
 
Είναι γενικά γνωστό και αποδεκτό το γεγονός  πως η δημοκρατία, με την άμεση μορφή της όπου το κυρίαρχο σώμα ήταν η εκκλησία του δήμου δηλαδή η συνέλευση των πολιτών γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα προς τα τέλη του 6ου π.Χ αιώνα.
Είναι λιγότερο γνωστό πως η ιδέα και η πρακτική της ομοσπονδίας γεννήθηκε επίσης στην αρχαία Ελλάδα με τα κοινά των Βοιωτών, των Χαλκιδέων (της μακεδονικής Χαλκιδικής όπως η Όλυνθος) με αποκορύφωμα τα δύο μεγάλα κοινά εκείνα της Αιτωλικής και της Αχαϊκής ομοσπονδίας του 4ου π.Χ αιώνα που στην ακμή τους περιελάμβαναν πάνω από 40 πόλεις κράτη με αντίστοιχες πρωτεύουσες το Θέρμο (στην λίμνη Τριχωνίδα) και το Αίγιο.
Τα κοινά αυτά είχαν κοινό νόμισμα, κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική (ΚΕΠΠΑ), κοινά μέτρα και σταθμά, τελωνειακή ένωση, ομοσπονδιακό προϋπολογισμό καθώς και σε ισχύ τις γνωστές ελευθερίες κυκλοφορίας αγαθών και υπηρεσιών, ανθρώπων και κεφαλαίου.
Μάλιστα τα πολιτικά δικαιώματα τα οποία απολάμβαναν οι πολίτες τους ήταν σαφώς περισσότερο ολοκληρωμένα από τα αντίστοιχα σημερινά της Ε.Ε αφού ίσχυε η ισοπολιτεία που σήμαινε την μεταφορά του συνόλου των πολιτικών δικαιωμάτων του κάθε πολίτη της ομοσπονδίας, όταν εκείνος μετακινούταν από την μία πόλη κράτος σε μία άλλη. Αν δηλαδή για παράδειγμα ένας Αργείος αποφάσιζε να εγκατασταθεί στην Κόρινθο, αποκτούσε αυτόματα το δικαίωμα ψήφου (εκλέγειν και εκλέγεσθαι) στην αντίστοιχη Κορινθιακή εκκλησία του δήμου ενώ στις μέρες μας ένας Πορτογάλος που θα εγκατασταθεί στην Γερμανία δεν αποκτά τα αντίστοιχα δικαιώματα με έναν Γερμανό και δεν δικαιούται να συμμετέχει στην διαδικασία των γερμανικών εθνικών εκλογών.
Εκείνες οι ελληνικές ομοσπονδίες ήταν ταυτόχρονα απόλυτα δημοκρατικές, με την ομοσπονδιακή εκκλησία του δήμου, το υπέρτατο όργανο τους, να συνεδριάζει μία φορά τον χρόνο στην πρωτεύουσα και άλλη μία φορά  εκ περιτροπής σε μια άλλη πόλη από τις πόλεις κράτη που απάρτιζαν την κάθε ομοσπονδία.
Η διαδικασία λειτουργίας του οργάνου και ο τρόπος λήψης των βασικών πολιτικών αποφάσεων, τις οποίες έπαιρνε το ανώτατο αυτό όργανο σχετικά με την ειρήνη, τον πόλεμο, τα οικονομικά, τις συμμαχίες, την αποδοχή νέων μελών μέσα στην ομοσπονδία κλπ καθώς και η εκλογή των εκτελεστικών οργάνων όπως τον στρατηγό – αρχηγό του κράτους, αποτέλεσε υπόδειγμα για την οργάνωση και λειτουργία σημαντικών σύγχρονων ενώσεων όπως οι ΗΠΑ οι οποίες υιοθέτησαν στο Σύνταγμα τους του 1887 την πρακτική των αρχαίων ελληνικών ομοσπονδιών καθιστώντας τον κάθε Αμερικανό πρόεδρο αυτομάτως ως αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η εύρυθμη λειτουργία στις αρχαίες ομοσπονδίες βασίζονταν στην αρχή της πραγματικής αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών και κυρίως σε τομείς όπως η άμυνα και η ασφάλεια. Συγκεκριμένα η ομοσπονδία αναλάμβανε την ευθύνη υπεράσπισης των κρατών μελών τα οποία συνέφεραν στον κοινό στρατό τόσο σε άνδρες και υλικό (άλογα, πλοία, πολεμοφόδια κλπ) όσο και σε οικονομικούς πόρους.
Τι συνέβαινε όμως σε εκείνη την περίπτωση που η ομοσπονδία δεν εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της προς ένα κράτος μέλος? Σπάνια περίπτωση μεν αλλά υπαρκτή δε όπως αποδεικνύει το ακόλουθο περιστατικό:
Ο Φλειούντας ήταν μέλος της Αχαϊκής ομοσπονδίας και σε κάποια περίπτωση αντιμετώπιζε εχθρική απειλή προς το έδαφός της.
Για κάποιους λόγους που οι αρχαίοι ιστορικοί και κυρίως ο Πολύβιος δεν διευκρινίζουν, ο ομοσπονδιακός στρατός βρέθηκε ανέτοιμος να αναλάβει δράση και να υπερασπιστεί τον Φλειούντα από τους εισβολείς όπως όφειλε να κάνει με βάση την αλληλεγγύη και τις αρχές της ομοσπονδίας.
Οι κάτοικοι του Φλειούντα αναγκάστηκαν τότε για να ενισχύσουν την αμυντική δύναμη τους να απευθυνθούν και να μισθώσουν μισθοφορικό σώμα το οποίο πλήρωσαν με δικούς τους πόρους και στην συνέχεια ζήτησαν από την ομοσπονδία να αναλάβει τις ευθύνες της.
Η ομοσπονδία αποδέχτηκε ότι με δική της ευθύνη δεν είχε εκπληρώσει, ως όφειλε, την υποχρέωση της αλληλεγγύης προς τον Φλειούντα, με αποτέλεσμα την οικονομική επιβάρυνση του κράτους μέλους αυτής.
Αναγνωρίζοντας την παράλειψη, η ομοσπονδιακή εκκλησία του δήμου αποφάσισε να τον απαλλάξει, για τα επόμενα χρόνια,  από οποιαδήποτε υποχρέωση καταβολής των εισφορών που της αντιστοιχούσαν προς τον κοινοτικό προϋπολογισμό, σαν αντιστάθμισμα για την μισθοφορική δαπάνη στην οποία εξαναγκάστηκε.
Με αυτόν τον τρόπο η ομοσπονδιακή διοίκηση διαβεβαίωνε τα μέλη της ότι ακόμη και σε εκείνη ,την εξαιρετικά σπάνια περίπτωση, που δεν θα μπορούσε εγκαίρως να τους αποδείξει το μέγεθος της αλληλεγγύης της, όμως με τα διορθωτικά μέτρα τα οποία θα λάμβανε εκ των υστέρων θα αποκαθιστούσε τουλάχιστον το μέγεθος της ζημίας την οποία θα είχαν εκείνα υποστεί.
Ουσιαστικά αποδείκνυε με αυτή της την απόφαση στην πράξη ότι η κοινοπολιτεία είχε πραγματικό και ουσιαστικό ρόλο να υπάρχει αφού εξασφάλιζε τις συνθήκες για τις οποίες είχε συσταθεί: την αλληλεγγύη και την αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των μελών της.
Κάτι τέτοιο υποτίθεται ότι οφείλει να πράττει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, στις μέρες μας και η Ε.Ε, οποία άλλωστε στήριξε ουσιαστικά την ανάγκη για ύπαρξη και την σύσταση της πάνω στις ίδιες εκείνες αρχές της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της.
Έτσι και η προσπάθεια για σωτηρία της Ελλάδας από την άτακτη χρεωκοπία μέσα από τις δανειακές συμβάσεις τις οποίες πρότεινε η Ε.Ε θεωρητικά βασιζόταν στην ίδια αυτή αρχή και εξυπηρετούσε τις αντίστοιχες ανάγκες.
Ωστόσο εδώ ανακύπτει ένα σοβαρό θέμα που από ότι γνωρίζουμε δεν έχει ακόμη αντιμετωπιστεί:
Οι δανειακές συμβάσεις συνδέθηκαν με συγκεκριμένα μέτρα τα οποία εξυπηρετούσαν την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.
Η δοσολογία των μέτρων όμως αποδείχτηκε λανθασμένη με το γνωστό θέμα του εσφαλμένου υπολογισμού του πολλαπλασιαστή από το ΔΝΤ.
Ο πραγματικός αρνητικός πολλαπλασιαστής ήταν περίπου διπλάσιος από τον υπολογισθέντα, με αποτέλεσμα η ύφεση και οι απώλειες της ελληνικής οικονομίας σε ΑΕΠ και ανεργία  να αποδειχτούν πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που είχαν αρχικά υπολογισθεί.
Το ΔΝΤ δια στόματος του chief economist, Olivier Blanchard και της διευθύντριας Λαγκάρντ το παραδέχτηκαν επίσημα και ζήτησαν συγγνώμη.
Ο Αμερικανός συγγραφέας Στέφεν Κόβευ έγραφε σοφά:
«Δεν είμαι το αποτέλεσμα των περιστάσεών μου. Είμαι το αποτέλεσμα των αποφάσεών μου» και επομένως το ηθικό και ίσως νομικό θέμα που τίθεται εδώ σε αναλογία του παραδείγματος του Φλειούντα, είναι το εξής:
Εφόσον αποδεδειγμένα, την ευθύνη για την βαθύτερη ύφεση της χώρας φέρει η εσφαλμένη πολιτική της τρόικας, της εξουσιοδοτημένης δηλαδή από την Ε.Ε αρχής για την επίλυση του προβλήματος, τότε γιατί η Ελλάδα, στη βάση της αρχής της αλληλεγγύης και της συλλογικής ευθύνης της ομοσπονδίας, δεν απαλλάχθηκε από την Ε.Ε από την υποχρέωση μέτρων (δημοσιονομικό κενό κλπ)κατά την τάξη μεγέθους της ζημίας η οποία προκλήθηκε στην οικονομία της από τα εσφαλμένα μέτρα που ελήφθησαν από τους θεσμούς της Ένωσης?
Μάλιστα τα μεγέθη της ζημίας τα οποία προκλήθηκαν από τις εσφαλμένες επιλογές της τρόικας μπορούν εύκολα να υπολογισθούν πάνω στο ΑΕΠ της χώρας αφού είναι σαφώς μετρήσιμα (η διαφορά των πολλαπλασιαστών είναι επί δύο).
Για παράδειγμα η απώλεια του ΑΕΠ της χώρας από το λανθασμένα υπολογισθέντα πολλαπλασιαστή -5% στο πραγματικό -10% για την περίοδο 2010-2011 αναλογεί σε 11-12 δις ευρώ με δεδομένο ότι το ΑΕΠ του 2009 ανήλθε σε 230 δις ευρώ περίπου.
Αν οι λόγοι πάνω στους οποίους στηρίχθηκε αρχικά η δημιουργία της Ε.Ε εξακολουθούν να διακατέχουν την σημερινή της λειτουργία τότε η περίπτωση της Ελλάδας θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για την άσκηση εκ μέρους των διοικούντων ισχυρών της Ένωσης, μίας σειράς μέτρων ελάφρυνσης των οικονομικών υποχρεώσεων της πατρίδας μας τουλάχιστον κατά το μέγεθος της ζημίας την οποίαν υπέστη από τα λανθασμένα μέτρα που της επεβλήθησαν ώστε να πιστοποιηθεί η ύπαρξη της πραγματικής αλληλεγγύης της Ένωσης.
Ταυτόχρονα μια τέτοια κίνηση σε αυτή την χρονική στιγμή της έξαρσης των αποσχιστικών κινήσεων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ένωσης θα δυνάμωνε εκείνες τις φωνές οι οποίες μιλούν για το ευρωπαϊκό όνειρο της ισονομίας, της ισοπολιτείας και της προόδου, εκείνου δηλαδή του μοντέλου που ακολούθησαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι για να φτάσουν στο μεγαλείο της ιστορίας τους.
Έτσι η κυβέρνηση της χώρας οφείλει να λάβει στα υπόψη της όλα τα δεδομένα που σχετίζονται με τους λόγους που μας οδήγησαν σε αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο του έθνους και να αναλάβει ευθαρσώς εκείνο το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί και να μην κρυφτεί πίσω από «την συνήθεια να διακηρύσσουμε τα δικαιώματά μας με απώτερο σκοπό να αμελήσουμε τα καθήκοντά μας» (Νίκολας Γκόμεζ Νταβίλα),
 
Το ίδιο όμως πρέπει να πράξουν και οι ισχυροί μας σύμμαχοι εφόσον θέλουν να κλείσουν μία και καλή τα στόματα όλων εκείνων οι οποίοι ισχυρίζονται ότι στην Ε.Ε όπως και στο Φαρ Ουέστ, την παρτίδα τελικά δεν την κερδίζει όποιος έχει τέσσερις άσσους αλλά όποιος κουβαλάει δύο πιστόλια.
Άλλωστε εξουσία χωρίς υπευθυνότητα, είναι κατά τον Κίπλιγκ, το μεγάλο προνόμιο μόνο των πορνών σε όλες τις εποχές.