Γιατί πρέπει και μπορεί να πετύχει το "ελληνικό πείραμα" της Αριστεράς

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΟΥ *

Η αναμενόμενη νίκη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης της Ελλάδας, πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του σωτήριου έτους 2015 !

Ως εκ θαύματος και παρά τον φόβο για άμεση απομόνωση της χώρας από τους Ευρωπαίους εταίρους, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Αντί να μας αποφεύγουν οι εταίροι και να κρύβονται για να μην τους συναντήσουμε, ήρθαν προς το μέρος μας, με αρκετά κολακευτικά σχόλια και σίγουρα με διάθεση επαφής και συνεννόησης. Επικοινώνησαν με μία κυβέρνηση, η οποία είχε αμφισβητήσει από καιρό πολλές από τις «συμφωνηθείσες υποχρεώσεις» της Ελλάδας απέναντί τους.
Σίγουρα κάποιοι θα αμφισβητήσουν τις προθέσεις των Ευρωπαίων και το μήνυμα που κρύβεται πίσω από τα φιλικά τους λόγια και θα μιλήσουν για μία στάση αναμονής και για την νηνεμία πριν από την καταιγίδα. Μία άλλη προσέγγιση όμως των γεγονότων μπορεί να εξαγάγει το συμπέρασμα ότι το καλό κλίμα που φαίνεται να διαμορφώνεται στις σχέσεις μας με τους εταίρους δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε κρύβει εκπλήξεις μια και η επερχόμενη μάχη της Ελλάδας σχετίζεται με μία από τις τελευταίες ευκαιρίες της Ευρώπης να αποδείξει στους λαούς της, ότι μπορεί να παραμείνει ενωμένη και ότι οι αρχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η δημιουργία της, εξακολουθούν να ισχύουν. Αυτή άλλωστε ίσως να είναι και η τελευταία της ελπίδα να κρατηθεί ουσιαστικά ενωμένη. Η Ευρώπη στο μεγαλύτερο μέρος της εύχεται η αριστερά να αξιοποιήσει την ευκαιρία που της δίνεται και με την στήριξη της Κεντροαριστεράς να σώσει την παρτίδα. Ήδη ο Ολάντ ανέλαβε να μεσολαβήσει για να βρεθεί μια δίκαιη λύση στην διαμάχη μεταξύ Ελλάδας και δανειστών, μία λύση που θα ικανοποιεί όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.
Ότι δηλαδή δεν προσφέρθηκε όλα αυτά τα χρόνια σε καμία από τις προηγούμενες κεντροδεξιές ελληνικές κυβερνήσεις δίνεται απλόχερα μέσα σε λίγες ώρες στην νεοσύστατη αριστερή κυβέρνηση. Ανεξήγητο? Όχι βέβαια.
Είναι σαφές πια ότι οι κυβερνήσεις της αριστεράς, είναι το τελευταίο προπύργιο της ευρωζώνης πριν από την παράδοση της στα ακροδεξιά μορφώματα. Η εμπειρία διδάσκει ότι τα ακροδεξιά σχήματα συνήθως λύνουν τις διαφορές τους με περισσότερο βίαιες μεθόδους. Είναι ακόμη γνωστό σε όλους ότι αντίθετα από το ποδόσφαιρο που «παίζεται από 11 ποδοσφαιριστές και στο τέλος κερδίζει πάντα η Γερμανία» ο πόλεμος είναι ένα οδυνηρό «παιχνίδι», που παίζεται κυρίως από τις χώρες της Ευρώπης και στο τέλος χάνει πάντα η Γερμανία.
Επομένως είναι σίγουρο ότι η σιδηρά ηγεσία της, δεν θα τολμήσει να ζήσει το ίδιο έργο ξανά για τρίτη φορά μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια και μετά από μία σειρά ενεργειών που θα χαρακτηρίζονται από την προσπάθεια της να μην παραδώσει αμαχητί τα κεκτημένα των τελευταίων ετών, θα αναγκαστεί να αναδιπλωθεί , να επιλέξει την αλλαγή πορείας πλεύσης και να συμβιβαστεί με τον ρεαλισμό. Άμεσο επακόλουθο που μας αφορά είναι η πρόβλεψη ότι μετά από τις ομοβροντίες που θα δεχτούμε σε συστοιχίες από την κεντρική και βόρεια Ευρώπη, για την τιμή των όπλων κυρίως, θα επακολουθήσει μία περίοδος σκληρών διαπραγματεύσεων που σίγουρα δεν θα είναι για παίκτες χωρίς γερά νεύρα. Αν η ελληνική πλευρά αντέξει στις πιέσεις των Ευρωπαίων και βγει από την αρένα που θα επιδιώξουν να την σύρουν αλώβητη ή έστω με μικρές απώλειες, τότε τα οφέλη που θα προκύψουν από αυτή τη μάχη, θα ικανοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες των πολιτών της χώρας μας. Η ελάφρυνση του χρέους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η πρόσβαση μας σε κεφάλαια με επενδυτικό προσανατολισμό, η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας καθώς και της θέσης της χώρας στην παγκόσμια οικονομική κατάταξη, θα είναι μέσα στα άμεσα ή τα μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα.
Τέτοιες εξελίξεις όπως είναι φυσικό θα στοιχειοθετήσουν, ένα καλό προηγούμενο πάνω στο οποίο θα βασίσουν την στρατηγική τους για αντίστοιχες ελαφρύνσεις και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως εκείνες του νότου. Αυτό το ντόμινο που θα επακολουθήσει , μπορεί να κοστίσει στην Γερμανία ένα σημαντικό ποσοστό από τα κέρδη που συσσώρευσε αυτά τα τελευταία χρόνια –και όχι μόνο- της κρίσης, αλλά θα της εξασφαλίσει την σιγουριά του πρωταγωνιστικού της ρόλου στην περιοχή μέσα από την ασφάλεια της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Άλλωστε ακόμη και να έχει ξεχάσει κανείς στη Γερμανία, τα καταστροφικά αποτελέσματα των δύο παγκοσμίων πολέμων για την ίδια τους την χώρα, υπάρχουν πολλά επίκαιρα γεγονότα για να τους προειδοποιήσουν σχετικά με τις επιπτώσεις που φέρνει η αλαζονεία και η μη συμμόρφωση προς τις υποδείξεις του θείου Σαμ (Λιβύη, Ιράκ κλπ). Ο Big Brother , αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα της ανάπτυξης και για την Ευρώπη. Μιας ανάπτυξης που θα πρέπει να ακολουθήσει την αποδυνάμωση του ευρώ που αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός των επομένων μηνών ώστε να ξαναπάρει τώρα πανηγυρικά το δολάριο τον ηγετικό του ρόλο. Τώρα που το μέχρι χθες δυνατό ευρώ ολοκλήρωσε με επιτυχία τη δουλειά που του ανέθεσαν εισπράττοντας επάνω του όλη την κρίση των τελευταίων χρόνων προσφέροντας στις Η.Π.Α τη δυνατότητα μιας ήρεμης ανάκαμψης. Ήδη ο ελεγχόμενος πληθωρισμός αρχίζει να αντικαθιστά σιγά, σιγά την άτεγκτη πολιτική του αποπληθωρισμού που δεν αποδείχθηκε και τόσο παραδεισένια, όπως θα περίμεναν οι οικονομολόγοι των περασμένων δεκαετιών.
Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα «ρίχνει» 1 τρισ. ευρώ στην ευρωπαϊκή αγορά για να πετύχει όσο μεγαλύτερη ανάκαμψη μπορεί, μέσω της ανάπτυξης μια και η λιτότητα, που ξεπέρασε τα όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών πολλών χωρών της ευρωζώνης, εκτός από το κλίμα αμφισβήτησης της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης και του ρόλου αυτής, στερεί και από τις παραγωγικές δυνάμεις της το αγοραστικό - καταναλωτικό κοινό που έχουν ανάγκη οι βιομηχανίες, για να απορροφήσει μεγάλο μέρος των προϊόντων τους. Το γεγονός ότι η παραδοσιακή συμμαχία του Βορρά αποδέχτηκε σχεδόν αδιαμαρτύρητα τόσο την απόφαση της κεντρικής ευρωπαϊκής τράπεζας να κόψει χρήμα όσο και τις τελευταίες εξελίξεις που την ακολούθησαν, αποδεικνύει ότι η ήπια λογική επικράτησε της σκληρής γραμμής στην οποία μας είχαν συνηθίσει. Καλύτερα λιγότερα κέρδη και καλές σχέσεις, από τον κίνδυνο να πληρώσουν το τίμημα για όλο το μάρμαρο και να μην έχουν για μια ακόμη φορά κανέναν σύμμαχο στο πλάι τους, φαίνεται ότι αποφάσισαν οι Γερμανοί εταίροι μας. Εννοείται ότι δεν θα παραδώσουν εύκολα τα όπλα και θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν με αυτά, μέχρι να νιώσουν ότι δεν υπάρχει περιθώριο για πιο κερδοφόρα... αποτελέσματα. Και τότε (πάλι εν μέσω απειλών και φοβέρας) θα κάνουν το πρώτο ανάστροφο βήμα. Αλλά το βήμα, θα έχει γίνει και το ποτάμι δεν θα γυρίζει πίσω. Ο έξυπνος από ελληνικής πλευράς χειρισμός, επιβάλλει να προσποιηθούμε ότι δεν καταλάβαμε την αδύναμη θέση στην οποία θα έχουν βρεθεί οι τοκογλύφοι δανειστές μας και να δεχτούμε με αμοιβαία κατανόηση και με μερικές «ευχαριστίες» ακόμη τις νέες θέσεις - υποχωρήσεις τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε κατά την διάρκεια αυτού του bras de fer, ότι μία από τις αιτίες των ακραίων καταστροφών που υπέστη η οικονομία τους, αρκετές φορές μάλιστα μέσα στον προηγούμενο αιώνα, ήταν και η αλαζονική , επιδεικτική και αυταρχική τους συμπεριφορά, με παράλληλη εμμονή σε εκδικητικότητα για παραδειγματισμό.
Όμως αυτή η νίκη δεν θα αλλάξει σε πολλά πράγματα την πορεία της οικονομίας της χώρας, αν δεν συνοδευτεί από πραγματική ανάπτυξη. Μία ανάπτυξη που δεν μπορεί να υλοποιηθεί αν δεν αλλάξουν πολλά. Αρχής γενομένης από το κράτος και τους λειτουργούς του και στη συνέχεια από εμάς τους ίδιους. Με όποια ιδιότητα και να συμμετέχει ο καθένας μας στην επόμενη μέρα της χώρας, πρέπει να καταλάβει ότι αν δεν αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, δεν θα υπάρξει ουσιαστική βελτίωση. Η Ελλάδα ανήκει σε όλους μας και η υπέρβαση, μας χρειάζεται όλους.
Για να μην πάνε χαμένες οι συγκυρίες που μας ευνοούν, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να μην πάει χαμένη η αλλαγή που έφερε στη ζωή μας η 25η Ιανουαρίου.

* Ο Νίκος Παπαδάκος είναι χημικός μηχανικός και επιχειρηματίας

Αναδημοσίευση από την "Avgi.gr"